سر خوش ز سبوي غم پنهاني خويشم

بسم الله الرحمن  الرحیم

 

سر خوش ز سبوي غم پنهاني خويشم

چون زلف تو سرگرم پريشاني خويشم

 

در بزم وصال تو نگويم ز کم و بيش

چون آينه خو کرده به حيراني خويشم

 

لب باز نکردم به خروشي و فغاني

من محرم راز دل طوفاني خويشم

 

يک چند پشيمان شدم از رندي و مستي

عمري است پشيمان ز پشيماني خويشم

 

از شوق شکرخند لبش جان نسپردم

شرمنده جانان ز گرانجاني خويشم

 

بشکسته تر از خويش نديدم به همه عمر

افسرده دل از خويشم و زنداني خويشم

 

هر چـنـد امـيـن، بــسـته دنـيـا نــيـم امــا   

  

 دل بـسـتـه به يـاران خراساني خويشم

 

شعر از مقام معظم رهبری آیت الله خامنه ای

در آن دلی که هوای تو نیست آن دل نیست

بسم الله الرحمن الرحیم

 

در آن دلی که هوای تو نیست آن دل نیست

هر آن سری که فدای تو نیست قابل نیست

برای سجده کوی تو آمدم به وجود

وگرنه حاجت دیگر مرا از این گل نیست

حدیث روی تو را دوش با صبا گفتم

بگفت صورت یوسف تو را مقابل نیست

ببین که شهرت حسنت تمام عالم را

به غیر صحبت عشق تو در سلاسل نیست

 

ز بستر نیمه شب بر خیز و اشکی ریز بر دامن

بسم الله الرحمن الرحیم

 

ز بستر نیمه شب بر خیز و اشکی ریز بر دامن

که با  اشک شبت خاموش گردد شعله ی نارم

 

 به  جز نومیدی از عفوم ، ببخشم هر گناهی را

امید آور ، امید آور که من از یاس بیزارم

 

عذاب و عفو باشد هر دو تحت اختیار من

توان سوزانمت اما به بخشیدن سزاوارم

 

تو دائم غافل و من آنی از تو نیستم غافل

تو خواب و من ز لطف و مرحمت پیوسته بیدارم

 

به بازار محبت اشک باشد بهترین کالا

که هر یک قطره را به یک بحر رحمت من خریدارم

 

 

با تشکر از وبلاگ رنگارنگ

لحظه اى خود را بيا از خويشتن بيگانه كن

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

لحظه اى خود را بيا از خويشتن بيگانه كن

ديدنى ها را فداى ديدن جانانه كن


تا به كى مِى از سبوى غير مى نوشى بيا

از سبوى رحمت حق باده در پيمانه كن


گنج در ويرانه پنهان ست بايد رنج كرد

گنج بى رنج ار كه خواهى خويش را ويرانه كن


تا نگردد از پريشانى پريشان خاطرت

هر كجا ديدى پريشان گيسوانى شانه كن


هر كجا ديدى كه عقل تو حريف نفس نيست

عقل را بگذار و خود را در جهان ديوانه كن


همچو شمعى فيض بخش ديگران باش و بسوز

در مقام جانفشانى خويش را پروانه كن


بهر تاريكى گورِ خويش شمعى برفروز

فكر فردا و حساب خالق جانانه كن


در مقام خاكسارى همچنان خورشيد باش

خدمت خلق خدا با همّتى مردانه كن


پند عبرت مى دهد «ژوليده» با پندش تو را

تا نگرديدى اسير دام ترك دانه كن

 

شعر از سایت لبیک

گذشت عمر و بيا غفلت از اِله مكن

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

گذشت عمر و بيا غفلت از اِله مكن بس است خيره سرى ديگر اشتباه مكن هر آنچه نامه نوشتى تو از گناه بس است بيا و توبه كن و نامه اى سياه مكن به ميهمانى خود خوانده ات خدا اينك بيا و وقت گرانمايه را تباه مكن به درك اين زمانه اگر نكوشيدى بيا و غفلت از اين مابقىِ ماه مكن اگر كه چشم شفاعت به مرتضى دارى به چشم بد به كسى در جهان نگاه مكن براى آن كه به مقصد رسى بدون خطر بيا و نفس دنى را رفيق راه مكن كليد گنج سعادت بُوَد به دست عمل بكوش در عمل و ترك پايگاه مكن شعار شاعر «ژوليده» روز و شب اين است گذشت عمر و بيا غفلت از اله مكن   شعر از سایت لبیک

اخبار

بسم الله الرحمن الرحیم

 

                      شب گشت ولیک پیش اغیار                     

روز است شب من از رخ یار

گر عالم جمله خار گیرد

ماییم زدوست غرق گلزار

گر گشت جهان خراب و معمور

مست است دل و خراب دلدار

زیرا که خبر همه ملولی است

این بی خبری است اصل اخبار

 

 

ای فرزند آدم

بسم الله الرحمن الرحیم

 

ای فرزند آدم

من بی نیازی هستم که نیازمند نمی شوم

مرا در آنچه بدان امر کرده ام اطاعت کن

تا تو را بی نیازی کنم که نیازمند نشوی

ای فرزند آدم

من زنده ای هستم که نمی میرم

مرا در آنچه امر کرده ام اطاعت کن

تا تو را زندگی ای بخشم که نمیری

ای فرزند آدم

من به هر چیزی می گویم " باش " می شود

مرا در آنچه امر کرده ام اطاعت کن

تا تو را چنان قرار دهم

که به هر چیزی بگویی "باش" بشود

 

 

در میخانه به روی همه باز است هنوز

                                      سینه سوخته در سوز و گداز است هنوز

بی نیازی است در این مستی و بیهوشی عشق

                                       در هستی زدن از روی نیاز است هنوز

 

هر گاه قلب صفا یابد زمین برای او تنگ شود تا عروج کند

بسم الله الرحمن الرحیم

 

هر گاه قلب صفا یابد زمین برای او تنگ شود تا عروج کند

  

عشق یعنی پاکی و صدق و صفا

 

خود شناسی حق شناسی از وفا

 

عشق یعنی دور بودن از خطا

 

بنده بودن خلوت دل با خدا

 

عشق یعنی نفس را گردن زدن

 

پاک و طاهر گشتن روح و بدن

 

عشق یعنی صیقل زنگار دل

 

دیدن اسرار غیب در جام دل

 

بندگی

به نام خداوند متعال

 بندگی کن تا که سلطانت کنند                     تن رها کن تاهمه جانت کنند

          خوی حیوانی سزاوار تو نیست                     ترک این خو کن که انسانت کنند  

بندگی : مقام تکلیف را گویند

بار بندگی باری گران است و راه تکلیف راهی دشوار

چون می دانی که نهنده ی این راه کیست و تعبییه ی این بار در این راه چیست شکیبایی کن و هیچ منال

هر که جلال حق بشناخت و مقصد این راه بدانست دست تصرف وی از کونین کوتاه بود و پای عشق وی همیشه در راه بود و قصر جاه به نزدیک وی چون صد هزار چاه بود

الهی گاه گویم که در قبضه دیوم از بس پوشش که بینم باز ناگاه نوری تابد که جمله بشریت در جنب آن ناپدید بود

الهی  چون عین هنوز منتظر عیان است این بلای دل چیست ؟چون این طریق همه بلاست چندین لذت چیست ؟

الهی گاه از تو می گفتم و گاه می شنیدم

میان جرم خود و لطف تو می اندیشم

کشیدم آنچه کشیدم

همه نوش گشت چون آوای قبول شنیدم

 بندگی نیست جز ره تسلیم                       ور ندانی بخوان تو قلب سلیم

بندگی مقام تسلیم و رضاست و مقام وارهیدن از تمام ماسواست

برو ای زاهد و دعوت مکنم سوی بهشت               که خدادر ازل از بهر بهشتم مسرشت

تو و تسبیح ومصلا و ره زهدو صلاح                       من و میخانه و ناقوس و ره دیرو کنشت

منعم از می مکن ای صوفی صافی که حکیم          در ازل طینت ما را به می ناب سرشت

صوفی صاف بهشتی نبود هر که چو من               خرقه در میکده ها در گرو باده نهشت

 

 

( منبع : کتاب فرهنگ لغات عرفانی )

بندگی کن تا که سلطانت کنند

به نام خداوند متعال

 بندگی کن تا که سلطانت کنند                     تن رها کن تاهمه جانت کنند

          خوی حیوانی سزاوار تو نیست                     ترک این خو کن که انسانت کنند  

بندگی : مقام تکلیف را گویند

بار بندگی باری گران است و راه تکلیف راهی دشوار

چون می دانی که نهنده ی این راه کیست و تعبییه ی این بار در این راه چیست شکیبایی کن و هیچ منال

هر که جلال حق بشناخت و مقصد این راه بدانست دست تصرف وی از کونین کوتاه بود و پای عشق وی همیشه در راه بود و قصر جاه به نزدیک وی چون صد هزار چاه بود

الهی گاه گویم که در قبضه دیوم از بس پوشش که بینم باز ناگاه نوری تابد که جمله بشریت در جنب آن ناپدید بود

الهی  چون عین هنوز منتظر عیان است این بلای دل چیست ؟چون این طریق همه بلاست چندین لذت چیست ؟

الهی گاه از تو می گفتم و گاه می شنیدم

میان جرم خود و لطف تو می اندیشم

کشیدم آنچه کشیدم

همه نوش گشت چون آوای قبول شنیدم

 بندگی نیست جز ره تسلیم                       ور ندانی بخوان تو قلب سلیم

بندگی مقام تسلیم و رضاست و مقام وارهیدن از تمام ماسواست

برو ای زاهد و دعوت مکنم سوی بهشت               که خدادر ازل از بهر بهشتم مسرشت

تو و تسبیح ومصلا و ره زهدو صلاح                       من و میخانه و ناقوس و ره دیرو کنشت

منعم از می مکن ای صوفی صافی که حکیم          در ازل طینت ما را به می ناب سرشت

صوفی صاف بهشتی نبود هر که چو من               خرقه در میکده ها در گرو باده نهشت

 

 

( منبع : کتاب فرهنگ لغات عرفانی )

سلام فیه حتی مطلع الفجر

بسم الله الرحمن الرحیم

 

انا انزلناه فی لیلة القدر  

                        وما ادراک ما لیلة القدر

                                                      لیلة القدر خیر من الف شهر

تنزلل ملائکة و روح فیها باذن ربهم من کل امر

                                                                    سلم هی حتی مطلع الفجر

                                                                                  

 

شب وصل است و طی شد نامه هجر

                                                 سلام فیه حتی مطلع الفجر

دلا در عاشقی ثابت قدم باش

                                        که در این ره نباشد کار بی اجر

 

 

خداوندا در این شب پر برکت قدر هر چه برای اولیا ودوستان خود مقدر می کنی برای ما مقدر کن

 

 

 

ای قبله ی هر که مقبل آمد کویت

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

ای قبله ی هر که مقبل آمد کویت

 

روی دل جمله بختیاران سویت

 

امروز کسی کز تو بگرداند روی

 

فردا به کدام دیده بیند رویت ؟

 

شهادت جانسوز امام موسی کاظم (ع)  را بر محبان آن حضرت تسلیت می گوئیم

 

امام موسی کاظم (ع)  فرمود :

 

ای هشام !  خداوند اهل عقل و فهم را در کتاب خود

 

 چنین مژده داده است :

 

 " ای پیامبر بشارت ده بندگانم را که به سخن گوش کنند و بهترینش را

 

پیروی نمایند. اینان همان کسانی هستند که خدایشان هدایت کرده و هم

 

اینان صاحبان خرد هستند  ..."

 

ای هشام ! خداوند می فرماید : " ما به لقمان حکمت دادیم " این حکمت

 

همان عقل و فهم است .

 

ای هشام ! لقمان به فرزندش گفت :" نسبت به حق متواضع

 

باش  تاعاقل ترین مردم باشی "

 

انسان زیرک حق را به راحتی و سریع می پذیرد .

 

ای فرزندم  ! دنیا دریایی ژرف است .

 

بسیاری از جهانیان در آن غرق می شوند .

 

کشتی تو در این دریا باید تقوای الهی باشد ، سوخت آن ایمان ،

 

 بادبانش توکل ، ناخدایش عقل ، راهنمایش علم و لنگرش صبر.

  

پسرم ! من هفت هزار کلمه حکمت یاد گرفتم

 

و دانستم از آن هفت هزار کلمه

 

تو چهار کلمه را حفظ کن و با من در بهشت برین خداوند باش

 

اول " محکم کن کشتی خود را  چون دریا خیلی گود است "

 

دوم " سبک نما بار خود را که عقبه صعود با آن مشکل است"

 

سوم " توشه زیاد بردار چون سفر طولانی است "

 

چهارم " عمل خود را خالص کن چون صراف خیلی بیننده و دقیق است "

 

 

بر آستان جانان گر سر توان نهادن

 

                                         گلبانگ سر بلندی بر آسمان توان زد

 

خدایا

دست خود را به دامان کرم تو آویخته ام

و برای رسیدن به عطاهای تو آرزوی خویش گسترده ام

پس به پاکی و یگانگی خود

پاکم گردان و مرا از بندگان برگزیده ات قرار ده

امام سجاد (ع)

 

می و مستی

بسم الله الرحمن الرحیم

 

صلي الله عليك يا بقية الله 

 

بیا که رایت منصور پادشاه رسید                                  نوید فتح و بشارت به مهر و ماه رسید

جمال بخت ز روی ظفر نقاب انداخت                          کمال عدل به فریاد دادخواه رسید

سپهر دور خوش اکنون کند که ماه آمد                         جهان به کام دل اکنون رسد که شاه رسید

ز قاطعان طریق این زمان شوید ا یمن                          قوافل دل و دانش که مرد راه رسید

عزیز مصر به رسم برادران غیور                              ز قعر چاه بر آمد به اوج ماه رسید

کجاست صوفی دجال فعل ملحد شکل                         بگو بسوز که مهدی دین پناه رسید

 

 ولادت با سعادت منجی عالم بشریت حضرت مهدی (عج)

                                            بر منتظران آن حضرت مبارک باد

  

از قرب تو مستیم و ز هستیم خبر نیست

                                                    مستم ز غم عشق و چو من مست دگر نیست

در جشن می عشق که خون جگرم ریخت

                                                    نقل من دلسوخته جز خون جگر نیست

 

می و مستی

می و مستی هر دو از اصطلاحات عرفانی هستند چون معنی پاره ای از اصطلاحات با دانستن

 این دو اصطلاح به دست می آید لذا این دو اصطلاح مستقلا شرح می شود

وقتی در محفل تجار و کسبه بی قرینه اسمی از زیان برده شود فکر تمام اهل مجلس متوجه زیان

 داد و ستد ، زیان کسب و کار ، زیان خرید و فروش خواهد بود در صورتی که اگر این کلمه در

 محفل انس نزد اهل تقو ا و اهل صلاح برده شود جز زیان غفلت ، زیان نافرمانی ، زیان بطالت

 متبادر به ذهن نیست

علت چیست که زیان در آنجا آن معنی و در اینجا این مفهوم را دارد

آیا زیان معنای لغوی و اصطلاحی دارد ؟

در نزد عرفا و محفل انس وقتی از مستی و می بحثی شود هیچگاه ذهن حضار به مستی و می

 ظاهر متوجه نمی گردد چون در آن صراط نیستند

آن لغت بدان مفهوم در ذهن آنها تبادری ندارد در صورتی که اگر می و مستی در نزد اهل شرب

 و محفل شراب خواران عنوان شود جز عربده جوئی ، دیوانگی سرو صدا متبادر به ذهن نیست

می در نزد آنها آن مفهوم و در نزد اینها این مفهوم را دارد

زیان که معنای اصطلاحی و لغوی نداشت در دو مورد دو معنی از آن گرفته شد می و مستی که

 معنای لغوی و اصطلاحی دارد چرا نباید از آن دو معنی فهمیده شود

آن حالت گرمی و نشئه ای که از قرب و انس به حق برای سالک حاصل می گردد به مستی

 تعبیر شده است

تعلق انسان به غیر در راه وصول به حق هر قدر کمتر باشد عروج نفس به سوی کمال شدیدتر

 و سریعتر می شود

برای سالکین الی الله در راه سلوک از طریق حق کششی هست وقتی زمینه تکامل نفس با آتش

 عشق فراهم گشت سالک عاشق آن کشش را در خود مشاهده می کند از مشاهده آن کشش حال

 سالک دگرگون و گرمی عجیبی در او ایجاد می شود .

این کشش ها  اثرات عجیبی در بر دارند عاشق را همین کشش ها به مستی می اندازد

علامت مستی شرح صدر و علامت شرح صدر دل برداشتن از متعلقات دنیوی ، رو آوردن به

 حیات اخروی و آماده شدن برای مرگ است قبل از اینکه زمان آن برسد

 

من مست می عشقم هشیار نخواهم شد                وز خواب خوش مستی بیدار نخواهم شد 

امروز چنان مستم از باده دوشینه                             تا روز قیامت هم هشیار نخواهم شد

تا هست ز نیک و بد در کیسه من نقدی                    در کوی جوانمردان عیار نخواهم شد

 

این حالت برای سالک حاصل شود بدیهی است او از فیض اشراقات ربانی کاملا برخوردار

 است

چشمه های حکمت از لسان او جاری است

می گوید مطالبی و حقایقی که دیگران از اظهار آن عاجزند

اینجا ممکن است این سوال پیش آید چرا در این مقام به سالک این عنوان (مستی و می )

 داده   شده  

جواب این است : در راه تکامل نفس حالاتی برای سالک هست آن حالات موجب شده که این

 عنوان به او داده شود

سالک در مستی خوف ،وحشت و تزلزل ندارد

با تامل تدبیر و عقل کار نمی کند

کبر و تکبر و غرور در وجود او نیست تیرگی و کدورت از نفس او گرفته شده

پاکی ، صفا و سرور جایگزین آن شده است

می دانید مست از شراب انگور نیز موقتا این حالت را واجد است او نیز مادام که مست است

بی باک ، متهور و جسور است با تامل وتدبیر و عقل کار نمی کند غرور و تکبر ندارد دو روئی

 ، نفاق و کدورت در وجود او نیست صاف و بی پیرایه حرف خود را می زند هر چه از او

 بپرسند راست می گوید

برای استعمال یک لغت در دو معنی یک وجه مشابهت کافی است در اینجا بین این دو مست

وجه مشابهت از ده متجاوز است چرا این لغت در دو مفهوم استعمال نشود ؟

هر عده و قومی هر کلمه را به هر معنی استعمال کردند از آن کلمه آن معنی انتزاع می شود که

 منظور و مراد آن قوم بوده است منتهی اگر قبلا لغت مفهومی داشته باشد مفهوم اول معنای

 لغوی آن و مفهوم دوم معنای اصطلاحی آن خواهد بود بدیهی است اختیار لغت در مفاهیم مختلف

 وجه مشابهت هم لازم دارد

عرفا و عشاق برای آن حالات و جذباتی که ذکر گردید که از چندیدن لحاظ با حالات مستان شبیه

 است چه لغت اختیار کنند که این قدر وجه مشابهت در آن موجود باشد

با این ترتیب می در معنای لغوی شراب انگور و در معنای اصطلاحی شراب طهور است

ولی عارفا ممکن است اعتراض کنند بگویند مستی از شراب انگور فقط دو سه ساعت است

 مستی از شراب طهور همیشگی است چرا آن لغوی و این اصطلاحی باشد چرا استعمال در

 آن به حقیقت و در این به مجاز باشد

این حقیقت است نه مجاز

 

خمها همه در جوش و خروشند ز مستی

                                                و آن می که در آنجاست حقیقت نه مجازست

 

چون دانستم که عشق پیوست من است

وان زلف هزار شاخ در دست من است

هر چند که دی مست قدح می بودم

امروز چنانم که قدح مست من است

  

باز رسیدیم ز میخانه مست                                          باز رهیدیم ز بالا و پست

جمله مستان خوش و رقصان شدند                              دست زنید ای صنمان دست دست

ماهی دریا همه مستی کنید                                          چونکه سر زلف تو افتاد شست

زیر وزبر گشت خرابات ما                                       خنب نگون گشت و قرابه شکست

پیر خرابات چو آن شور دید                                        بر سر بام آمد و از بام جست

جوش بر آورد یکی می کزو                                    هست شود نیست ، شود نیست هست

شیشه چو بشکست و به هر سوی ریخت                   چند کف پای حریفا ن بخست

آنکه سر از پای نداند کجاست ؟                                مست فتاداست به کوی الست   

 

الهی

نا آموختن را آموختم و آموخته را جمله بسوختم

اندوخته را بر انداختم  ، انداخته را بیندوختم

نیست را بفروختم تا هست را بیفروختم

الهی یگانگی بشناختم و در آرزوی شادی بگداختم

و از علائق پرداختم و بود خویش را جمله دریافتم  

 

 منبع : مقامات معنوي به قلم محسن بينا

ای قبله ی هر که مقبل آمد کویت

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

ای قبله ی هر که مقبل آمد کویت

 

روی دل جمله بختیاران سویت

 

امروز کسی کز تو بگرداند روی

 

فردا به کدام دیده بیند رویت ؟

 

شهادت جانسوز امام موسی کاظم (ع)  را بر محبان آن حضرت تسلیت می گوئیم

 

امام موسی کاظم (ع)  فرمود :

 

ای هشام !  خداوند اهل عقل و فهم را در کتاب خود

 

 چنین مژده داده است :

 

 " ای پیامبر بشارت ده بندگانم را که به سخن گوش کنند و بهترینش را

 

پیروی نمایند. اینان همان کسانی هستند که خدایشان هدایت کرده و هم

 

اینان صاحبان خرد هستند  ..."

 

ای هشام ! خداوند می فرماید : " ما به لقمان حکمت دادیم " این حکمت

 

همان عقل و فهم است .

 

ای هشام ! لقمان به فرزندش گفت :" نسبت به حق متواضع

 

باش  تاعاقل ترین مردم باشی "

 

انسان زیرک حق را به راحتی و سریع می پذیرد .

 

ای فرزندم  ! دنیا دریایی ژرف است .

 

بسیاری از جهانیان در آن غرق می شوند .

 

کشتی تو در این دریا باید تقوای الهی باشد ، سوخت آن ایمان ،

 

 بادبانش توکل ، ناخدایش عقل ، راهنمایش علم و لنگرش صبر.

 

پسرم ! من هفت هزار کلمه حکمت یاد گرفتم

 

و دانستم از آن هفت هزار کلمه

 

تو چهار کلمه را حفظ کن و با من در بهشت برین خداوند باش

 

اول " محکم کن کشتی خود را  چون دریا خیلی گود است "

 

دوم " سبک نما بار خود را که عقبه صعود با آن مشکل است"

 

سوم " توشه زیاد بردار چون سفر طولانی است "

 

چهارم " عمل خود را خالص کن چون صراف خیلی بیننده و دقیق است "

 

 

بر آستان جانان گر سر توان نهادن

 

                                         گلبانگ سر بلندی بر آسمان توان زد

 

خدایا

دست خود را به دامان کرم تو آویخته ام

و برای رسیدن به عطاهای تو آرزوی خویش گسترده ام

پس به پاکی و یگانگی خود

پاکم گردان و مرا از بندگان برگزیده ات قرار ده

امام سجاد (ع)

 

یا علی گفتیم و عشق آغاز شد

بسم الله الرحمن الرحیم

 

میلاد با سعادت مولا امیر المومنین علی (ع) برمحبان آن حضرت مبارک باد

 

ندیدم چیزی را ، مگر آنکه قبل از آن خدای را دیدم 

 

  اما علی (ع)

 

چون نامه جرم ما به هم پیچیدند

 

بردند به میزان عمل سنجیدند

 

بیش از همه کس گناه ما بود ولی

 

ما را به محبت علی (ع) بخشیدند

 

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند

دردم نهفته به ز طبیبان مدعی

باشد که از خزانه غیبم دوا کنند

  

از ذکر علی مدد گرفتیم                    آن چیز که می شود گرفتیم

 

در بوته آزمایش عشق                     از نمره بیست صد گرفتیم

 

محکوم به حبس عشق گشتیم              حکم ازلی ابد گرفتیم

 

دیدیم که رعایت علی سبز                 معجون هدایت علی سبز

 

در چنبر آسمان آبی                         خورشید ولایت علی سبز

 

از باده حق سیاه مستیم                     هم ما ز حمایت علی سبز

 

شین شکایت علی  زرد                     پرهای حکایت علی سبز

 

دستار شهادت علی سرخ                   لبخند رضایت علی سبز

 

در نامه ما سیاه رویان                      امضای عنایت علی سبز

 

 

 

شمایان را از دنیا ترسانم و هشدار دهم که مسافر خانه ایست

 

هنوز نیامده باید رفتن

 

نه خانه ایست برای ماندن

 

به فریب ها یی خود را بیاراید و به آرایش هایش بفریبد

 

سرایی در پیشگاه آفریدگار

 

پست و بی مقدار

 

از این رو ست که حلال و حرام ، خیر و شر ، زندگی و مرگ

 

 شیرینی و تلخی آن در هم آمیزد

 

خداوند دنیا را در شان دوستانش ندانست

 

و به آنان اختصاص نداد

 

و از دشمنانش باز نگرفت و چراگاهش ساخت

 

خوبیهایش اندک و دوررس

 

بدیهایش آماده و زود رس

 

ثروت های گرد آمده اش تمام شود

 

و حکومت و سلطنتش از بین رود

 

و آبادانیش ویران شود

 

یا علی در بند دنیا نیستم                    بنده لبخند دنیا نیستم

 

بنده آنم که لطفش دائم است                با من و بی من به ذاتش قائم است

 

دائم  الوصلیم اما بی خبر                  در پی اصلیم اما بی خبر

  

آنچه گویم از عهده آن بر آیم و ضمانت آن را پذیرایم

 

آنکس که از حوادث تلخ و نشیب و فراز ها پند آموزد و عبرت از

 

 روزگار دستمایه او گردد

 

در پناه تقوا بیارآمد و از فرو افتادن در شبهات مصون ماند

 

 

 

دلهای مردم از یکدیگر گریزان و با هم نا آشنایند

 

پس آنکه بتواند الفتی ایجاد کند بدو روی آورند

 

 

ما الم هاییم در دست ولی               کز لب ما می چکد ذکر علی

 

ذکر مولایم علی اعجاز کرد           عقده ها را از زبانم باز کرد

 

نام او سر حلقه ذکر من است           کز فروغ او زبانم روشن است

 

گر نباشد جذبه روشن نیستم            این که غوغا می کند من نیستم

 

من  چو مجنونم که در لیلای خود           نیستم در هستی مولای خود

 

ذکر حق دل را تسلا می دهد                 آه مجنون بوی لیلا می دهد

 

جان مجنون قصد لیلایی مکن                جان یوسف را زلیخایی مکن

 

 

اگر بدانچه خواهی نرسیدی ، آنچه داری از کف مده

 

 

مردم دنیا کاروانی را مانند که در حال خواب روند

 

 

نفس ها ی آدمی گام های او به سوی مرگ است

 

 

ارزش هر کس به کار نیکوی اوست

 

 

 آن کس که گفتار نمی دانم را از دست دهد به هلاکت رسد

 

 در شگفتم از کسی که کیمیای استغفار با اوست ولی از رحمت الهی

 

 نا امید است

 

دانشمند کامل کسی است که مردم را از رحمت و مهربانی خدا

 

 نو مید نسازد

 

و از عذاب الهی در امنیت قرار ندهد

 

 

هر آن کس که به خاطر دنیا از دینش بکاهد خداوند ضرر بیشتر

 

 را به رویش گشاید

 

 

درویش علی علی صفت گردد         پروانه شمع معرفت گردد

 

مولا مددی که سخت دل تنگم             آماج هزار گونه نیرنگم

 

 

 

 

خدایا تویی آن زیبای زیبا صفت و شایسته زیبا دیدن و زیبا گفتن و

 

 بی شمار ثنا  گفتن و ستایش کردن

 

اگر خانه امیدی که بهترین امیدی

 

و اگر به تو آرزومندیم که برترین آرزو و آرمانی

 

خدایا تو را سپاس که اجازه سپاست را دادی تا جز تو را ستایش نکنم

 

و ثنا گوی کسی جز تو نباشم

 

و رو به آستانی نکنم که معدن نا امیدی و جایگاه تردید و دو دلی است

 

پروردگارا

 

سپاس تو را  که زبانم را از ستایش و ثنا ی آدمیزادگان و بندگان

 

 بر گرداندی

 

پروردگارا

 

هر ستایشگری از ستایش شده خود پاداش و بهره و نعمتی خواهد

 

و من امیدمندم که پاداشم

 

راهنماییت بر ذخائر رحمت و گنج های مغفرتت باشد

 

پروردگارا

 

در این هنگامه مناجات و سپاس و در مشهد یاد و نام تو چنانم که تنها تو

 

 را به یکتائی بینم که ویژه توست

 

و هیچ کس را  سزاوار این سپاسها و ستایش ها ندانم

 

مرا فقر و فاقه ای است که جز فضل تو آن را برطرف نسازد

 

و جز جود و نعمت تو آن خلاء را پر نکند

 

پس در این مقام و موقعیت ، رضایت و خوشنودیت را بر من ببخشای و

 

 از دراز کردن دست به سوی جز خودت بی نیازم گردان

 

که تو بر هر چیز توانایی

 

 

 

  

در کعبه شد پدید و به محراب شد شهید

نازم به حسن مطلع و حسن ختام او  

 

آه مولا مرا مدد برسان                     زیر صفرم مرا به صد برسان

 

 

( منبع :قسمت هایی از نهج البلاغه )

 

 

میلاد نور مبارک

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

 

 

                   فرخنده میلاد با سعادت امام تقی (ع)

 

                    بر همه محبان آن حضرت مبارک باد

 

 

شراب می دهند هان

 

دو دست را سبو بگیر

 

دو دست را بلند کن

 

بلند شو وضو بگیر

 

سبو وضو گرفته با شراب سرخ چشم تو

 

وضو گرفته با گلاب ناب سرخ چشم تو

 

طلوع دف شمس را به صبح من غزل بگو

 

دو بیت از شکر بخوان

 

                                سه مصرع از ازل بگو

 

 

 

 

اما جواد (ع) می فرماید :

 

             تلاش کن تا به مقصود برسی وگرنه در رنج فرو مانی

 

امام جواد (ع) می فر ماید :

 

عزت مومن در بي نيازي از مردم است

 

 

 

نامه امام جواد (ع) به دوستش

«

كَتَبَ إِلى بَعْضِ أَوْلِيائِهِ: أَمّا هذِهِ الدُّنْيا فَإِنّافيها مُغْتَرَفُونَ وَ لكِنْ مَنْ كانَ هَواهُ هَوى

 

 صاحِبِهِ وَ دانَ بِدينِهِفَهُوَ مَعَهُ حَيْثُ كانَ وَ الاْخِرَةُ هِىَ دارُ الْقَرارِ.»:

 

  امام جواد (ع) به يكى ازدوستانش نوشت: امّا در اين دنيا ما زير فرمان ديگرانيم،

 

 ولى هر كه خواسته او خواستهامامش و متديّن به دين او باشد، هر جا كه باشد با

 

اوست و دنياى ديگر سراى جاوداناست.

مسئوليت گوش دادن

 

"مَنْ أَصْغى إِلى ناطِقفَقَدْ عَبَدَهُ، فَإِنْ كانَ النّاطِقُ عَنِ اللّهِ فَقَدْ عَبَدَ اللّهَ وَ إِنْكانَ

 

 النّاطِقُ يَنْطِقُ عَنْ لِسانِ إِبْليسَ فَقَدْ عَبَدَ إِبْليسَ."

 

هر كهگوش به گوينده اى دهد به راستى كه او را پرستيده، پس اگر گوينده از جانب

 

 خدا باشددر واقع خدا را پرستيده و اگر گوينده از زبان ابليس سخن گويد، به راستى

 

كه ابليس راپرستيده است.

پسنديدن، در حكمِ پذيرفتن

"

مَنْشَهِدَ أَمْرًا فَكَرِهَهُ كانَ كَمَنْ غابَ عَنْهُ، وَ مَنْ غابَ عَنْ أَمْرفَرَضِيَهُ كانَ كَمَنْ

 

شَهِدَهُ."

 

كسى كه در كارى حاضر باشد و آن را ناخوشدارد، مانند كسى است كه غايب بوده،

 

 و هر كه در كارى حاضر نباشد، ولى بدان رضايتدهد، مانند كسى است كه خود

 

 در آن بوده است.

 

اظهار چيزى قبل از آن كه محكم و پايدار شود سبب تباهى آن است  ( امام جواد (ع) )

 

 نياز مؤمن به سه چيز

 

«أَلْمُؤْمِنُ يَحْتاجُ إِلى تَوْفيق مِنَ اللّهِ، وَ واعِظ مِنْ نَفْسِهِ، وَ قَبُول مِمَّنْ يَنْصَحُهُ.»:

 

مؤمن نياز دارد به توفيقى از جانب خدا، و به پندگويى از سوى خودش،

 

و به پذيرش از كسى كه او را نصيحت كند.

قطع نعمت، نتيجه ناسپاسى
«لا يَنْقَطِعُ الْمَزيدُ مِنَ اللّهِ حَتّى يَنْقَطِعَ الشُّكْرُ مِنَ الْعِبادِ.»:

 

افزونى نعمت از جانب خدا بريده نشود تا آن هنگام كه شكرگزارى از سوى بندگان

 

بريده شود.

تأخير در توبه

 

«تَأخيرُ التَّوْبَةِ إِغْتِرارٌ وَ طُولُ التَّسْويفِ حَيْرَةٌ، وَ الاِْعْتِذارُ عَلَى اللّهِ هَلَكَةٌ وَ الاِْصْرارُ

 

عَلَى الذَّنْبِ أَمْنٌ لِمَكْرِ اللّهِ «فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ».»:

 

 به تأخير انداختن توبه نوعى خودفريبى است، و وعده دروغ دادن نوعى سرگردانى

 

 است، و عذرتراشى در برابر خدا نابودى است، و پا فشارى بر گناه آسودگى از مكر

 

 خداست. «از مكر خدا آسوده نباشند جز مردمان زيانكار.»(سوره اعراف، آيه 99)

 

 

امام جواد (ع) به خط خود نوشت :

 

«إِنَّ أَنْفُسَنا وَ أَمْوالَنا مِنْ مَواهِبِ اللّهِالْهَنيئَةِ وَ عَواريهِ الْمُسْتَوْدَعَةِ يُمَتِّعُ بِما مَتَّعَ مِنْها فى

 

 سُرُور وَ غِبْطَة وَ يَأْخُذُ ما أَخَذَ مِنْها فى أَجْر وَ حِسْبَة فَمَنْ غَلَبَجَزَعُهُ عَلى صَبْرِهِ

 

حَبِطَ أَجْرُهُ وَ نَعُوذُ بِاللّهِ مِنْ ذلِكَ.»:
حضرتجوادالأئمّه (عليه السلام) به خطّ خود نوشت: جان و دارايى ما از

 

 بخششهاى گواراىخداست و عاريه و سپرده اوست، هر آنچه را كه به ما ببخشد،

 

مايه خوشى و شادى است و هرآنچه را بگيرد، اجر و ثوابش باقى است. پس هر

 

 كه جزعش بر صبرش غالب شود اجرش ضايعشده و از اين [صفت] به

 

خدا پناه می بريم.

دوستى با دوستان خدا و دشمنى با دشمنان خدا

«

أَوْحَى اللّهُ إِلى بَعْضِ الاَْنْبِياءِ:أَمّا زُهْدُكَ فِى الدُّنْيا فَتُعَجِّلُكَ الرّاحَةَ، وَ أَمّا إِنْقِطائُكَإِلَىَّ

 

 فَيُعَزِّزُكَ بى، وَ لكِنْ هَلْ عادَيْتَ لى عَدُوًّا وَ والَيْتَ لىوَلِيًّا.»:

 

خداوند به يكى از انبيا وحى كرد: امّا زهد تو در دنيا شتاب درآسودگى است

 

و امّا رو كردن تو به من، مايه عزّت توست، ولى آيا با دشمن من دشمنى، و

 

با دوست من دوستى كردى؟

 

 

و نیز می فرماید :

 

تَوَسَّدِ الصَّبْرَ وَ أَعْتَنِقِ الْفَقْرَ وَ ارْفَضِ الشَّهَواتِ وَ خالِفِ الْهَوى وَ اعْلَمْ أَنَّكَ لَنْ تَخْلُوَ مِنْ عَيْنِ اللّهِ فَانْظُرْ

 كَيْفَ تَكُونُ.

صبر را بالش كن، و فقر را در آغوش گير، و شهوات را ترك كن، و با هواى نفس مخالفت كن

و بدان كه از ديده خدا پنهان نيستى، پس بنگر كه چگونه اى .

 

                        به احترام روی او قیام کن قیام کن

                                                         در آسمان ترین زمین ستاره زد سلام کن

 

السلام علیک یا جواد الائمه (ع)

 

 

زندگی

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن

                                                آنکه آموخت مرا همچو شرر خندیدن

گر چه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم

                                                عشق آموخت به من شکل دگر خندیدن

 

 

در باغ "بی برگی " زادم

 

در ثروت فقر غنی گشتم

 

از چشمه ایمان سیراب شدم

 

و در هوای دوست داشتن دم زدم

 

در آرزوی آزادی سر بر داشتم

 

در بالای غرور قامت کشیدم

 

 از دانش طعامم دادند

 

از شعر شرابم نوشاندند

 

از مهر نوازشم کردند

 

" حقیقت" دینم شد و راه رفتنم

 

 "خیر" حیاتم شد و کار ماندم

 

و" زیبایی" عشقم شد و بهانه زیستنم .

 

 

 

ای روی تو رویم را چون روی قمر کرده

                                   اجزای مرا چشمت اصحاب نظر کرده

یاد تو درختم را در رقص در آورده

                                   یاد تو دهانم را پر شهد و شکر کرده

دانی که درخت من در رقص چرا آید ؟

                                  ای شاخ و درختم را پر برگ و ثمر کرده

از برگ نمی تازد وز میوه نمی یازد

                                  ای صبر درختم را تو زیر و زبر کرده

 

اکنون کارم سفر است

 

مسافری تنهایم

 

که در زیر کوله باری سنگین پشتم خم شده

 

و استخوان هایم به درد آمده است

 

و می روم و راه طولانی

 

لحظه ها در پیش رویم تا افق کشیده شده است

 

و از هر منزلی تا منزل دور دست دیگر ، لحظه ای است .

 

و این چنین من باید صد هزار ،

 

میلیون ها لحظه را طی کنم .

 

تا برسم به یک روز

 

به لحظه دیدار

 

 

 

 

من باید فرود آیم نباید بنشینم

 

سال هاست از آن لحظه که پر بر اندامم روئید

 

و از آشیان ، از بام خانه پرواز کردم

 

همچنان می پرم ، هرگز ننشسته ام

 

و دیگر سری نیز به سوی زمین

 

و به سواد پلید شهر ها

 

و بام های کوتاه خانه ها بر نگرداندم

 

چشم به زمین ندوختم

 

پروازی رو به آسمان

 

در راه افلاک

 

و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمین

 

و هر لحظه نزدیک تر به خدا !

 

 

جانا نخست ما را مرد مدام گردان

                                                   وانگه مدام درده ،ما را مدام گردان

از ما و خدمت ما چیزی نیاید ای جان

                                                  هم تو بنا نهادی ، هم تو تمام گردان

این راه بی نهایت گر دور و گر درازست

                                                   از فضل بی نهایت بر ما دو گام گردان

انعام عام خود را کردی نصیب خاصان

                                                  انعام خاص خود را امروز عام گردان

 

منبع : دفتر های سبز دکتر علی شریعتی

 

وبلاگ به مناسبت حلول ماه مبارک رجب و فرا رسیدن میلاد با سعادت امام تقی (ع) و امام علی (ع) در روز میلاد این دو بزرگوارو همچنین مبعث حضرت رسول (ص) با سه  پست ویژه به روز خواهد شد .

زندگی

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن

                                                آنکه آموخت مرا همچو شرر خندیدن

گر چه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم

                                                عشق آموخت به من شکل دگر خندیدن

 

 

در باغ "بی برگی " زادم

 

در ثروت فقر غنی گشتم

 

از چشمه ایمان سیراب شدم

 

و در هوای دوست داشتن دم زدم

 

در آرزوی آزادی سر بر داشتم

 

در بالای غرور قامت کشیدم

 

 از دانش طعامم دادند

 

از شعر شرابم نوشاندند

 

از مهر نوازشم کردند

 

" حقیقت" دینم شد و راه رفتنم

 

 "خیر" حیاتم شد و کار ماندم

 

و" زیبایی" عشقم شد و بهانه زیستنم .

 

 

 

ای روی تو رویم را چون روی قمر کرده

                                   اجزای مرا چشمت اصحاب نظر کرده

یاد تو درختم را در رقص در آورده

                                   یاد تو دهانم را پر شهد و شکر کرده

دانی که درخت من در رقص چرا آید ؟

                                  ای شاخ و درختم را پر برگ و ثمر کرده

از برگ نمی تازد وز میوه نمی یازد

                                  ای صبر درختم را تو زیر و زبر کرده

 

اکنون کارم سفر است

 

مسافری تنهایم

 

که در زیر کوله باری سنگین پشتم خم شده

 

و استخوان هایم به درد آمده است

 

و می روم و راه طولانی

 

لحظه ها در پیش رویم تا افق کشیده شده است

 

و از هر منزلی تا منزل دور دست دیگر ، لحظه ای است .

 

و این چنین من باید صد هزار ،

 

میلیون ها لحظه را طی کنم .

 

تا برسم به یک روز

 

به لحظه دیدار

 

 

 

 

من باید فرود آیم نباید بنشینم

 

سال هاست از آن لحظه که پر بر اندامم روئید

 

و از آشیان ، از بام خانه پرواز کردم

 

همچنان می پرم ، هرگز ننشسته ام

 

و دیگر سری نیز به سوی زمین

 

و به سواد پلید شهر ها

 

و بام های کوتاه خانه ها بر نگرداندم

 

چشم به زمین ندوختم

 

پروازی رو به آسمان

 

در راه افلاک

 

و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمین

 

و هر لحظه نزدیک تر به خدا !

 

 

جانا نخست ما را مرد مدام گردان

                                                   وانگه مدام درده ،ما را مدام گردان

از ما و خدمت ما چیزی نیاید ای جان

                                                  هم تو بنا نهادی ، هم تو تمام گردان

این راه بی نهایت گر دور و گر درازست

                                                   از فضل بی نهایت بر ما دو گام گردان

انعام عام خود را کردی نصیب خاصان

                                                  انعام خاص خود را امروز عام گردان

 

منبع : دفتر های سبز دکتر علی شریعتی

 

خنک آن کس که چو ما شد همه تسلیم و رضا شد

بسم الله الرحمن الرحیم

 

هست کلید در گنج حکیم

 

 

 

 

خداوندا

 

 در لیلة الرغائب

 

 شب رغبت ها و آرزو ها

 

بهترین آرزوها را نصیبمان کن

 

 

 

سحر با باد می گفتم حدیث آرزو مندی

 

                               خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوند ی

 

    دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است

 

                             بدین راه و روش میرو که با دلدار پیوندی

 

قلم را آن زبان نبود که سر عشق گوید باز

 

                       ورای حد تقریر است شرح آرزومندی  

 

 

 

 

 

من که دارم در گدایی گنج سلطانی بدست

 

کی طمع در گردش گردون دون پرور کنم

 

عاشقان را گر در آتش می پسندد لطف دوست

 

تنگ چشمم گر نظر در چشمه کوثر کنم

 

 

 

 

 

از جام شراب عشق مستیم هنوز

                                           چون ذره ز آفتاب هستیم هنوز

چون ذره نابوده مفقود شده

                                        در عشق تو خورشید پرستیم هنوز

 

 

 

خوشا روزی که خورشید جلال تو به ما نظری کند

 

خوشا وقتی که مشتاقی از مشاهده جمال تو ما را خبری دهد

 

جان خود طعمه می سازیم

 

بازی را که در فضای طلب تو پرواز می کند

 

 

ای جوان پس منال که بس نماند

 

تا آنچه خبر است عیان شود

 

خورشید وصال از مشرق یافت تابان شود

 

و دولت ازلی عیان شود

 

دیده و دل و جان هر سه به او نگران شود

 

 

چه باشد گر خوری یک سال تیمار

                                          چو بینی دوست را یک روز دیدار

 

 

همه آرزوها نقد شود

 

زیادت بیکران شود

 

قصه آب و گل نهان شود

  

 

 

 

 

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست                     بگشای لب که قند فراوانم آرزوست

ای آفتاب حوض برون  آ  د می ز ابر کان               چهره مشعشع تابانم آرزوست

گفتی به ناز بیش مرنجان مرا برو                        آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست

آن دفع گفتنت که برو شهد خانه نیست                   آن ناز و باز تندی دربانم آرزوست

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت                    شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

زین خلق پر شکایت گریان شدم ملول                    آن های و هوی و نعره مستانم آرزوست

بالله که  شهر بی تو مرا حبس می شود                 آوارگی کوه و بیابانم آرزوست

یک دست جام باده و یک دست زلف یار                رقصی چنین میانه میدانم آرزوست 

دی شیخ با  چراغ همی گشت گرد شهر                 کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می نشود گشته ایم ما                         گفت آنکه یافت می نشود آنم آرزوست

 

 

 

 

الهی

 

چند نهان باشی ؟

 

و چند پیدا ؟

 

که دلم حیران گشت و جان شیدا

 

تا کی از استار و تجلی ؟

 

کی بود آن تجلی جاودانی ؟

 

الهی

 

چند خوانی ؟ بگداختم در آرزوی آن روزی که در آن روز تو  مانی

 

تا کی افکنی و بر گیری ؟

 

 

این چه وعد است بدین درازی و بدین دیری ؟

 

سبحان الله ما را بدین درگاه همه نیاز

 

روزی چه بود  که قطره ای از شادی بر دل ما ریزی

 

 تا کی ما را بی آب و آتش بر هم آمیزی

 

ای بخت

 

 

 

 

 

خنک آن کس که چو ما شد همه تسلیم و رضا شد

 

گرو عشق و جنون شد گوهر بحر صفا شد

 

مه و خورشید نظر شد که از او خاک چو زر شد

 

به کرم بحر گوهر شد به روش باد صبا شد

 

چو شه عشق کشیدش ز همه خلق بریدش

 

نظر عشق گزیدش همه حاجات روا شد

 

به سفر چون مه گردون به شب چارده پر شد

 

به نظر های الهی به یکی لحظه کجا شد

 

خنک آنگه که کند حق گنهت طاعت مطلق

 

خنک آن دم که جنایات عنایات خدا شد

 

چو زمین بود فلک شد همگی حسن و نمک شد

 

بشری بود و ملک شد مگسی بود و هما شد

 

 

 

 

خدایا

 

در زیر بار سنگین گناه دلخوشی ام به دستها ی مهربان توست

 

به پاکی و تنزه زیبایی و جمالت و به روشنائی مقدس ذاتت

 

از تو می خواهم

 

و با تمام وجود رگه های عاطفی لطفت را بهانه می کنم

 

و شاخه های پر بار مهرت را می تکانم

 

که قله ای را که با قلم گمان در صفحه ذهن از بخشش

 

 و کرامت تو تصویر کرده ام عینیت و تحقق ببخشی

 

و پرنده زیبای انعام تو را که با دست های رویا به بغل گرفته ام

 

وجود خارجی ببخشی

 

و این همه راه را که در جاده آرزو ها به تو نزدیک گشته ام

 

 بازم مگردانی

 

و بال های آرزو ی مرا در آسمان آبی رحمتت مسوزانی

 

و از چشم خیال که تا به حال به تو می نگریسته ام

 

 نقلی به بصیرت دل بزنی

 

و من اینک درخت وجود خویش را

 

در مسیر نسیم روح افزای تو قرار داده ام

 

و دهان تشنه گلبرگ های وجودم را رو به باران تو گشوده ام

 

خدایا

 

تو که درخت فضل را رویانده ای ، به میوه بنشان

 

تو که دانه لطف کاشته ای ، آبیاری کن

 

خدایا

 

برای آمدن به نزد تو هم تو را شفیع قرار می دهم

 

خدایا

 

تو میانجیگری مرا در نزد خویش کن

 

خدایا

 

از آفتاب تو به به سایه تو پناه آورده ام

 

خدایا

 

من بال طمع متواضعانه ، بر پای احسان تو پهن کرده ام

 

خدایا

 

این دل خسته پای رغبت به سوی تو می دواند

 

و این دست شکسته جبر تو می طلبد

 

و این قامت به کمان نشسته توان از تو می جوید

 

خدایا

 

کبوتر دل به یاد گردش به دور بارگاه تو می تپد

 

خدایا

 

با من آن کن که تو شایسته آنی از آمرزش و بخشش و رحمت

 

ونه آنکه من سزاوار آنم از عذاب و مجازات

 

به حق رحمتت

 

ای جوی لطف از چشمه جود تو

 

 ( قسمتی از مناجات راغبین )

 

 

 

 

 

چراغانی

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

 

 

ای عاشقان ای عاشقان دل را چراغانی کنید

 

ای می فروشان شهر را انگور مهمانی کنید

 

معشوق من بگشوده در روی گدای خانه اش

 

تا سر کشم من جرعه ای از ساغر و پیمانه اش

 

بزم است و رقص است و طرب مطرب نوائی ساز کن

 

در مقدم او بهترین تصنیف را آغاز کن

 

مجنون بوی لیلی ام در کوی او جایم کنید

 

همچون غلام خانه اش زنجیر در پایم کنید

 

 

 

 

 

 

 

الهی

 

شاد بدانم که اول من نبودم و تو بودی

 

آتش یافت  با نور شناخت تو آمیختی

 

از باغ وصال نسیم قرب تو انگیختی

 

باران فردانیت بر گرد بشریت ریختی

 

با آتش دوستی آب و گل بسوختی

 

تا دیده عارف به دیدار خود آموختی

 

 

 

 

در آن مجلس که شور بی شعور است

 

                             چراغ معرفت ها سوت و کور است

 

تو ای دل بنده آزاد او باش 

                           

                             به هر حالی که هستی یاد او باش

 

ز آوای خروسان سحر خیز

 

                            سحر سر می زند از خواب بر خیز

 

به آب دیده دل را شست و شو کن

 

                                پس آنگه جانب معشوق رو کن

 

به هر شهر و دیاری پا نهادم

 

                                 به ذکر نام ساقی لب گشادم

 

که ذکر نام ساقی عین مستی است

 

                                می وحدت می ساقی پرستی است

 

مرا رسوای عالم کرد ساقی

 

                                  سرا پا شور و حالم کرد ساقی

 

بشارت باد بر رندان سر مست

 

                                چنان مستم که ساقی گیردم دست

 

شبی از قید نام و نان گذشتم

 

                                وصیت نامه ای با خون نوشتم

 

نوشتم فقر ارث مادرم بود

 

                                 که همچون سایه او بر سرم بود

 

موحد را لباس فقر زیبد

 

                                   نه آن دلقی که مرد م را فریبد

 

لباس فقر کشکول و ردا نیست

 

                                      تجمل کار مردان خدا نیست

 

به جام عارفان رند و آگاه

 

                              نباشد باده جز فقر الی الله

 

بلوغ خشنویسی حق نویسی است

 

                              مقید خوانی و مطلق نویسی است

 

خوشا آنان که از او می نویسند

 

                             ز خط و خال و ابرو می نویسند

 

الفبا ریزه خوار مکتب اوست

 

                              تمام نقطه ها خال لب اوست

 

قلم تا وحی را بال و پر آمد

 

                             نماز کاتبان سنگین تر آمد

 

خوش آن کاتب که در هفتاد منزل

 

                              مرکب ساخت از خاکستر دل

 

مرکب گرچه در صورت سیاهی است

 

                            قلم کوبنده جهل و تباهی است

 

مساجد خانه نور و سرورند

 

                              تجلی گاه آیات حضورند

 

ز جا برخیز هنگام حضور است

 

                            اگر موسی شوی هر گوشه طور است

 

مسلمان بی نمازی ناسپاسی است

 

                            نماز اول قدم در خود شناسی است

 

دگر گه گاه قرآن مبین را

 

                              مروری کن صفات مومنین را

 

نماز آرام جان مومنین است

 

                              ستون آسمان پیمای دین است

 

خوشا آنان که دائم در نمازند

 

                               تمام عمر قائم بر نمازند

 

ز کل من علیه هافان چه دانی

 

                              به خشکی از غم طوفان چه دانی

 

به اشکی چشم خواب آلوده تر کن

 

                              و یبغی وجه ربک را نظر کن

 

بیا ای  قطره یک دم اهل دل شو

 

                               ز خود بگذر به دریا متصل شو

 

به دریایی که بی پا و سر آمد

 

                               ز فهم و وهم ما دریا تر آمد

 

مجوی امواج از دریا برون را

 

                                 ببین انا الیه راجعون را

 

به دریا می روی خواهی نخواهی

 

                                  بزن دل را به دریای الهی

 

که این دریا پر ازموج نهفته است

 

                            به هر موجش هزاران گنج خفته است

 

اگر چشم دلت بینای راز است

 

                              رسیدن تا خدا یک جو نیاز است

 

نیاز عشق عین بی نیازی است

 

                          که سر بر سجده بردن سر فرازی است

 

از آن اذن مناجات است با حق

 

                          مجال عرض حاجات است با حق

 

مواذن باز کن باب اذان را

 

                              بر افشان باده ناب اذان را

 

خروش زندگی بهر نیاز است

 

                             پل مستحکمش نور نماز است

 

نماز بی زکات آلوده باشد

 

                      چنان فانوس دود اندوده باشد

 

چنین فانوس آیا نور دارد

 

                            که انسان در فروغش ره سپارد

 

تو که زنگار بر آئینه داری

 

                             کجا عشق خدا در سینه داری

 

اگر عشق خدا در سینه توست

 

                               چرا زنگار بر آئینه توست

 

اگر نسی یزکیهم شنیدی

 

                              چرا از تزکیه پا پس کشیدی

 

زکات عمر تسبیح و نماز است

 

                                 زکات عشق لبخند نیاز است

 

الا مس ها که در گرد و غبارید

 

                            به اکسیر ولایت دل سپارید

 

طلا آنگه طلای ناب گردد

 

                               که در هرم ولایت آب گردد

 

نماز بی ولایت بی نمازی است

 

                                تعبد نیست نوعی حقه بازی است

 

ولایت چیست در خون غوطه خوردن

 

                                     کلید سینه بر مولا سپردن

 

حسین بی علی در خون شنا کرد

 

                              مرا با این حقیقت آشنا کرد

 

منیت را اگر از خود برانی

 

                               ببینی آنکه گوید لم ترانی

 

به دنبالش چهل منزل دویدم

 

                               ز خود بی خود به پای دل دویدم

 

که سالک گر چهل منزل نبیند

 

                               حقیقت را به چشم دل نبیند

 

زبانت را به ذکر ش منحصر کن

 

                               به جای خویش او را منتشر کن

 

که هر نفسی که حق را بنده گردد

 

                               صفات الله در او زنده گردد

 

بیا ای نفس و حق را بندگی کن

 

                               ز نورش تا قیامت زندگی کن

 

ریاضت خانه اش نهی و تبری است

 

                               ضیافت خانه اش امر و تولی است

 

اگر مرد رهی پیش آی این را ه

 

                               جسارت کن بگو انی علی الله

 

من و امر و تو و گوش و شنیدن

 

                                 تماشا خانه اسرار دیدن

 

من و تیغ و تو گردن نهادن

 

                           در این حیرت خم از ابرو گشادن

 

من و آتش وتو خود را شکستن

 

                              فضای سینه را آئینه بستن

 

بگیری گر گریبان جهان را

 

                              توانی یافت اسرار نهان را

 

 

 ( شعر از مرحوم محمد رضا آغاسی )