زندگی

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن

                                                آنکه آموخت مرا همچو شرر خندیدن

گر چه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم

                                                عشق آموخت به من شکل دگر خندیدن

 

 

در باغ "بی برگی " زادم

 

در ثروت فقر غنی گشتم

 

از چشمه ایمان سیراب شدم

 

و در هوای دوست داشتن دم زدم

 

در آرزوی آزادی سر بر داشتم

 

در بالای غرور قامت کشیدم

 

 از دانش طعامم دادند

 

از شعر شرابم نوشاندند

 

از مهر نوازشم کردند

 

" حقیقت" دینم شد و راه رفتنم

 

 "خیر" حیاتم شد و کار ماندم

 

و" زیبایی" عشقم شد و بهانه زیستنم .

 

 

 

ای روی تو رویم را چون روی قمر کرده

                                   اجزای مرا چشمت اصحاب نظر کرده

یاد تو درختم را در رقص در آورده

                                   یاد تو دهانم را پر شهد و شکر کرده

دانی که درخت من در رقص چرا آید ؟

                                  ای شاخ و درختم را پر برگ و ثمر کرده

از برگ نمی تازد وز میوه نمی یازد

                                  ای صبر درختم را تو زیر و زبر کرده

 

اکنون کارم سفر است

 

مسافری تنهایم

 

که در زیر کوله باری سنگین پشتم خم شده

 

و استخوان هایم به درد آمده است

 

و می روم و راه طولانی

 

لحظه ها در پیش رویم تا افق کشیده شده است

 

و از هر منزلی تا منزل دور دست دیگر ، لحظه ای است .

 

و این چنین من باید صد هزار ،

 

میلیون ها لحظه را طی کنم .

 

تا برسم به یک روز

 

به لحظه دیدار

 

 

 

 

من باید فرود آیم نباید بنشینم

 

سال هاست از آن لحظه که پر بر اندامم روئید

 

و از آشیان ، از بام خانه پرواز کردم

 

همچنان می پرم ، هرگز ننشسته ام

 

و دیگر سری نیز به سوی زمین

 

و به سواد پلید شهر ها

 

و بام های کوتاه خانه ها بر نگرداندم

 

چشم به زمین ندوختم

 

پروازی رو به آسمان

 

در راه افلاک

 

و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمین

 

و هر لحظه نزدیک تر به خدا !

 

 

جانا نخست ما را مرد مدام گردان

                                                   وانگه مدام درده ،ما را مدام گردان

از ما و خدمت ما چیزی نیاید ای جان

                                                  هم تو بنا نهادی ، هم تو تمام گردان

این راه بی نهایت گر دور و گر درازست

                                                   از فضل بی نهایت بر ما دو گام گردان

انعام عام خود را کردی نصیب خاصان

                                                  انعام خاص خود را امروز عام گردان

 

منبع : دفتر های سبز دکتر علی شریعتی

 

وبلاگ به مناسبت حلول ماه مبارک رجب و فرا رسیدن میلاد با سعادت امام تقی (ع) و امام علی (ع) در روز میلاد این دو بزرگوارو همچنین مبعث حضرت رسول (ص) با سه  پست ویژه به روز خواهد شد .

زندگی

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن

                                                آنکه آموخت مرا همچو شرر خندیدن

گر چه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم

                                                عشق آموخت به من شکل دگر خندیدن

 

 

در باغ "بی برگی " زادم

 

در ثروت فقر غنی گشتم

 

از چشمه ایمان سیراب شدم

 

و در هوای دوست داشتن دم زدم

 

در آرزوی آزادی سر بر داشتم

 

در بالای غرور قامت کشیدم

 

 از دانش طعامم دادند

 

از شعر شرابم نوشاندند

 

از مهر نوازشم کردند

 

" حقیقت" دینم شد و راه رفتنم

 

 "خیر" حیاتم شد و کار ماندم

 

و" زیبایی" عشقم شد و بهانه زیستنم .

 

 

 

ای روی تو رویم را چون روی قمر کرده

                                   اجزای مرا چشمت اصحاب نظر کرده

یاد تو درختم را در رقص در آورده

                                   یاد تو دهانم را پر شهد و شکر کرده

دانی که درخت من در رقص چرا آید ؟

                                  ای شاخ و درختم را پر برگ و ثمر کرده

از برگ نمی تازد وز میوه نمی یازد

                                  ای صبر درختم را تو زیر و زبر کرده

 

اکنون کارم سفر است

 

مسافری تنهایم

 

که در زیر کوله باری سنگین پشتم خم شده

 

و استخوان هایم به درد آمده است

 

و می روم و راه طولانی

 

لحظه ها در پیش رویم تا افق کشیده شده است

 

و از هر منزلی تا منزل دور دست دیگر ، لحظه ای است .

 

و این چنین من باید صد هزار ،

 

میلیون ها لحظه را طی کنم .

 

تا برسم به یک روز

 

به لحظه دیدار

 

 

 

 

من باید فرود آیم نباید بنشینم

 

سال هاست از آن لحظه که پر بر اندامم روئید

 

و از آشیان ، از بام خانه پرواز کردم

 

همچنان می پرم ، هرگز ننشسته ام

 

و دیگر سری نیز به سوی زمین

 

و به سواد پلید شهر ها

 

و بام های کوتاه خانه ها بر نگرداندم

 

چشم به زمین ندوختم

 

پروازی رو به آسمان

 

در راه افلاک

 

و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمین

 

و هر لحظه نزدیک تر به خدا !

 

 

جانا نخست ما را مرد مدام گردان

                                                   وانگه مدام درده ،ما را مدام گردان

از ما و خدمت ما چیزی نیاید ای جان

                                                  هم تو بنا نهادی ، هم تو تمام گردان

این راه بی نهایت گر دور و گر درازست

                                                   از فضل بی نهایت بر ما دو گام گردان

انعام عام خود را کردی نصیب خاصان

                                                  انعام خاص خود را امروز عام گردان

 

منبع : دفتر های سبز دکتر علی شریعتی