سلوک راهی برای رسیدن به خداوند متعال

به نام  خداوند حبیب

 

بی خودی می گفت در پیش خدای                     کای خدا آخر دری بر من گشای

رابعه آنجا مگر بنشسته بود                          گفت ای غافل کی این در بسته بود

 

هزاران راه برای رفتن وجود دارد اما راه راست فقط یکی است

راهی که زنده بودن  و زندگی کردن را به ما می آموزد

تنها راهی که ترا  می تواند به تکامل برساند همین راه است

همه ی ما این را می دانیم

شاید از همان ابتدا همه این راه را برای رفتن انتخاب کنیم

مانند مرغانی که همگی به پرواز در می آیند تا به سیمرغ برسند

اما وقتی عاقبت را می بینی

تنها عده اندکی از مرغان هستند که به سیمرغ می رسند  

زیرا ثابت  قدمان در این راه ( صراط مستقیم ) کم هستند

 

الا یا ایها الساقی ادر کاسا وناولها

که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

 

و همانطور که در داستان سیمرغ هم آمده است :

 

 

وان همه مرغان همه آنجایگاه                     سر نهادند از سر حسرت به راه

سالها رفتند در شیب و فراز                       صرف شد در راهشان عمری دراز

آنچه ایشان را در این ره رخ نمود                کی توانم شرح این پاسخ نمود

گر تو هم روزی فرو آیی به راه                    عقبه  آن ره کنی یک یک نگاه

آخر الا مر از میان آن سپاه                         کم کسی ره برد تا آن پیشگاه

زان همه مرغ اندکی آنجا رسید                  از هزاران کس یکی آنجا رسید

باز بعضی غرقه دریا شدند                         باز بعضی محو و نا پیدا شدند

باز بعضی برسر کوه بلند                           تشنه جان دادند در گرم و گزند

باز بعضی را ز تف آفتاب                            گشته پر ها سو خته دلها کباب

باز بعضی را پلنگ و شیر راه                      کرد در یک دم به رسوایی تباه

باز بعضی در بیابان خشک لب                  تشنه در گرما بمردند از تعب

باز بعضی نیز بهر دانه ای                         خویش را کشتند چون دیوانه ای

باز بعضی سخت رنجور آمدند                   باز پس ماندند و مهجور آمدند

باز بعضی در عجایب های راه                  باز استادند هم بر جایگاه

باز بعضی در تما شا و طرب                   تن فرو دادند فارغ از طلب

عاقبت از صد هزاران تا یکی                   بیش نرسیدند آنجا اندکی                   

عالمی پر مرغ می بردند راه                   بیش نرسیدند سی آنجایگاه

سی تن بی بال و تن رنجور و سست               دل شکسته جان شده تن نادرست

حضرتی دیدند بی وصف و صفت                       برتر از ادراک عقل و معرفت

 

پس اگر سلوک را شروع کردی  رفیق نیمه راه نباش .

 

چو مرد راه رو در راه حق ثابت قدم گردد

وجود غیر حق در چشم توحیدش عدم گردد

 

یکی از مراحل سلوک نیز همین استقامت  است (استقامت در مراحل سلوک )

    

  

آفرینش انسان

به نام خالق هستی بخش

 

وقتی که تو آمدی به دنیا عریان                      بودند همه خندان و تو بودی گریان

کاری بکن ای دوست که وقت مردن              باشند همه گریان و تو باشی خندان

 

مشتی از خاک که تمام اوصاف و صفات آدم بودن از آن مقدار کم ارزش است

خاکی که از نیسیستی به هستی تبدیل گشت

خاکی که مفتخر به دریافت جمال و جلال پروردگار است

تا شرف برتری آدمیت در او دمیده شود

از ذرات خاک آدم به امر خالق هر انسانی که از مادر متولد خواهد شد تا قیام قیامت همه و همه حاضرند

ولی بعضی از ذرات برتری دیگری دارند و از میزان تشعشع نورشان قابل تشخیص است که میزان  منزله و درجه ی آنها نشات گرفتهاز همان نورانیت برتری است که هدایت نجات بنی آدم را مانند سکان دارانی تا رسیدن به معرفت و شناخت خالقیت معبود به عهده دارند

و آن نور انوار نبوت و امامت علمای دین صلحا شهدا و ... هستند .

 

" و رتبه بعضی را از بعضی دیگر بالا تر قرار داده تا شما را در این تفاوت رتبه ها بیازماید "

 

مقداری از خاک

خاک آدمیت آماده دمیدن روح خالق لست

نسیم حیات پرور و روح بخش و همیشه جاوید در پیکر بی جان خاک دمیده شد .

 

" به تحقیق انسان را در بهترین وجه آفریدیم "

 

 

 ای همه هستی ز تو پیدا شده                                   خاک ضعیف از تو توانا شده    

زیر نشین علمت کائنات                                          ما به تو قائم چو تو قائم به ذات    

 

"با تشکر از کتاب از ازل تا قیامت"  

 

 

        

 

از بهر خدا عشق دگر یار مدارید

به نام خداوند عزیز و حبیب

 

از بهر خدا عشق دگر یار مدارید

در مجلس جان فکر دگر کار مدارید

 آن حارس جان مشرف دل سخت غیور است

با غیرت او رو سوی اغیار مدارید

هر وسوسه را بحث و تفکر بمخوانید

هر گم شده را سرور و سالار مدارید

یاقوت کرم قوت شما باز نگیرد

خود را گرو نفس علف خوار مدارید

العزة لله جمیعا  چو شنیدید

خاطر به سوی سبلت و دستار مدارید

 گه زلف بر افشاند و گه جیب گشاید

گلگونه او را به جز از خار مدارید

 

عید آمد و ما خانه خود را نتکاندیم

به نام خداوند عزیز

عید آمد و ما خانه خود را نتکاندیم 
گردی نستردیم و غباری نفشاندیم

دیدیم که در کسوت بخت آمده نوروز
از بیدلی اورا ز در خانه براندیم

هر جا گذری غلغله شادی و شور است
ما آتش اندوه به آبی ننشاندیم

آفاق پر از پیک و پیام است ، ولی ما
پیکی ندواندیم و پیامی نرساندیم

احباب کهن را نه یکی نامه بدادیم
و اصحاب جوان را نه یکی بوسه ستاندیم

من دانم و غمگین دلت ، ای خسته کبوتر
سالی سپری گشت و تو را ما نپراندیم

صد قافله رفتند و به مقصود رسیدند
ما این خرک لنگ ز جویی نجهاندیم

ماننده افسونزدگان ، رو به حقیقت
بستیم ، و جز افسانه بیهوده نخواندیم

از نه خم گردون بگذشتند حریفان
مسکین من و دل در خم این زاویه ماندیم

توفان بتکاند مگر امید که صد بار
عید آمد و ما خانه خود را نتکاندیم

 

 نو بهار است در آن کوش که خوش دل باشی

که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی

من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش

که تو خود دانی اگر زیرک وعاقل باشی

چنگ در پرده همین میدهدت پند ولی

وعظت آنگاه کند سود که قابل باشی

در چمن هر ورقی دفتر حالی دگراست

حیف باشد که ز کار همه غافل باشی

نقد عمرت ببرد غصه دنیا به گزاف

گر شب و روز در این قصه مشکل باشی

گر چه راهی است پر از بیم ز ما تا بر دوست

رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

حا فظا گر مدد از بخت بلندت باشد

صید آن شاهد مطبوع شمایل باشی