یا علی گفتیم و عشق آغاز شد
بسم الله الرحمن الرحیم
میلاد با سعادت مولا امیر المومنین علی (ع) برمحبان آن حضرت مبارک باد
ندیدم چیزی را ، مگر آنکه قبل از آن خدای را دیدم
اما علی (ع)
چون نامه جرم ما به هم پیچیدند
بردند به میزان عمل سنجیدند
بیش از همه کس گناه ما بود ولی
ما را به محبت علی (ع) بخشیدند
آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند
دردم نهفته به ز طبیبان مدعی
باشد که از خزانه غیبم دوا کنند
از ذکر علی مدد گرفتیم آن چیز که می شود گرفتیم
در بوته آزمایش عشق از نمره بیست صد گرفتیم
محکوم به حبس عشق گشتیم حکم ازلی ابد گرفتیم
دیدیم که رعایت علی سبز معجون هدایت علی سبز
در چنبر آسمان آبی خورشید ولایت علی سبز
از باده حق سیاه مستیم هم ما ز حمایت علی سبز
شین شکایت علی زرد پرهای حکایت علی سبز
دستار شهادت علی سرخ لبخند رضایت علی سبز
در نامه ما سیاه رویان امضای عنایت علی سبز
شمایان را از دنیا ترسانم و هشدار دهم که مسافر خانه ایست
هنوز نیامده باید رفتن
نه خانه ایست برای ماندن
به فریب ها یی خود را بیاراید و به آرایش هایش بفریبد
سرایی در پیشگاه آفریدگار
پست و بی مقدار
از این رو ست که حلال و حرام ، خیر و شر ، زندگی و مرگ
شیرینی و تلخی آن در هم آمیزد
خداوند دنیا را در شان دوستانش ندانست
و به آنان اختصاص نداد
و از دشمنانش باز نگرفت و چراگاهش ساخت
خوبیهایش اندک و دوررس
بدیهایش آماده و زود رس
ثروت های گرد آمده اش تمام شود
و حکومت و سلطنتش از بین رود
و آبادانیش ویران شود
یا علی در بند دنیا نیستم بنده لبخند دنیا نیستم
بنده آنم که لطفش دائم است با من و بی من به ذاتش قائم است
دائم الوصلیم اما بی خبر در پی اصلیم اما بی خبر
آنچه گویم از عهده آن بر آیم و ضمانت آن را پذیرایم
آنکس که از حوادث تلخ و نشیب و فراز ها پند آموزد و عبرت از
روزگار دستمایه او گردد
در پناه تقوا بیارآمد و از فرو افتادن در شبهات مصون ماند
دلهای مردم از یکدیگر گریزان و با هم نا آشنایند
پس آنکه بتواند الفتی ایجاد کند بدو روی آورند
ما الم هاییم در دست ولی کز لب ما می چکد ذکر علی
ذکر مولایم علی اعجاز کرد عقده ها را از زبانم باز کرد
نام او سر حلقه ذکر من است کز فروغ او زبانم روشن است
گر نباشد جذبه روشن نیستم این که غوغا می کند من نیستم
من چو مجنونم که در لیلای خود نیستم در هستی مولای خود
ذکر حق دل را تسلا می دهد آه مجنون بوی لیلا می دهد
جان مجنون قصد لیلایی مکن جان یوسف را زلیخایی مکن
اگر بدانچه خواهی نرسیدی ، آنچه داری از کف مده
مردم دنیا کاروانی را مانند که در حال خواب روند
نفس ها ی آدمی گام های او به سوی مرگ است
ارزش هر کس به کار نیکوی اوست
آن کس که گفتار نمی دانم را از دست دهد به هلاکت رسد
در شگفتم از کسی که کیمیای استغفار با اوست ولی از رحمت الهی
نا امید است
دانشمند کامل کسی است که مردم را از رحمت و مهربانی خدا
نو مید نسازد
و از عذاب الهی در امنیت قرار ندهد
هر آن کس که به خاطر دنیا از دینش بکاهد خداوند ضرر بیشتر
را به رویش گشاید
درویش علی علی صفت گردد پروانه شمع معرفت گردد
مولا مددی که سخت دل تنگم آماج هزار گونه نیرنگم
خدایا تویی آن زیبای زیبا صفت و شایسته زیبا دیدن و زیبا گفتن و
بی شمار ثنا گفتن و ستایش کردن
اگر خانه امیدی که بهترین امیدی
و اگر به تو آرزومندیم که برترین آرزو و آرمانی
خدایا تو را سپاس که اجازه سپاست را دادی تا جز تو را ستایش نکنم
و ثنا گوی کسی جز تو نباشم
و رو به آستانی نکنم که معدن نا امیدی و جایگاه تردید و دو دلی است
پروردگارا
سپاس تو را که زبانم را از ستایش و ثنا ی آدمیزادگان و بندگان
بر گرداندی
پروردگارا
هر ستایشگری از ستایش شده خود پاداش و بهره و نعمتی خواهد
و من امیدمندم که پاداشم
راهنماییت بر ذخائر رحمت و گنج های مغفرتت باشد
پروردگارا
در این هنگامه مناجات و سپاس و در مشهد یاد و نام تو چنانم که تنها تو
را به یکتائی بینم که ویژه توست
و هیچ کس را سزاوار این سپاسها و ستایش ها ندانم
مرا فقر و فاقه ای است که جز فضل تو آن را برطرف نسازد
و جز جود و نعمت تو آن خلاء را پر نکند
پس در این مقام و موقعیت ، رضایت و خوشنودیت را بر من ببخشای و
از دراز کردن دست به سوی جز خودت بی نیازم گردان
که تو بر هر چیز توانایی
در کعبه شد پدید و به محراب شد شهید
نازم به حسن مطلع و حسن ختام او
آه مولا مرا مدد برسان زیر صفرم مرا به صد برسان
( منبع :قسمت هایی از نهج البلاغه )
ای خدا ای فضل تو حاجت روا