بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

 

 

 

چه زیبا خالقی دارم

 دلم گرم است می دانم

 که فردا باز خورشیدی

 میان آسمان ، چون نور می آید  

 شبی می خواندم .... با مهر

 سحر می راندم ..... با ناز
 
 چه بخشنده خدای عاشقی دارم

 که می خواند مرا ، با آنکه میداند
                                            گنه کارم
 

 اگر رخ بر بتابانم

 دوباره  می نشید بر سر راهم

 دلم را می رباید ، با طنین گرم و زیبایش

 که در قاموس پاک کبریایی ، قهر نازیباست
 

 چه زیبا عاشقی را دوست می دارم

 دلم گرم است می دانم ، که می داند

 بدونِ لطف او ، تنهای تنهایم

 اگر گم کرده ام من راه و رسم بندگی ،
                                                 اما
 
 دلم گرم است ، می دانم  

 خدای من ، خدایی خوب می داند

 و می داند که سائل را نباید دست خالی راند
 

 دلم گرم خداوندی ست

 که با دستان من ، گندم برای یاکریم خانه می ریزد

 و با دستان مادر کاسه آبی را، برای قمری تشنه
 

 دلم گرم خداوند کریمِ خالق نوریست

 که گر لایق بداند

 روشنی بخشد ، به کرم کوچکی با نور

 دلم گرم خداوند صبور و خالقِ صبریست

 که شب ها می نشیند در کنارم

 تا  که بیند می رسد آن شب
                       که گویم عاشقش هستم؟