X
تبلیغات
صدای پای عشق تحلیل آمار سایت و وبلاگ

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن

                                                آنکه آموخت مرا همچو شرر خندیدن

گر چه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم

                                                عشق آموخت به من شکل دگر خندیدن

 

 

در باغ "بی برگی " زادم

 

در ثروت فقر غنی گشتم

 

از چشمه ایمان سیراب شدم

 

و در هوای دوست داشتن دم زدم

 

در آرزوی آزادی سر بر داشتم

 

در بالای غرور قامت کشیدم

 

 از دانش طعامم دادند

 

از شعر شرابم نوشاندند

 

از مهر نوازشم کردند

 

" حقیقت" دینم شد و راه رفتنم

 

 "خیر" حیاتم شد و کار ماندم

 

و" زیبایی" عشقم شد و بهانه زیستنم .

 

 

 

ای روی تو رویم را چون روی قمر کرده

                                   اجزای مرا چشمت اصحاب نظر کرده

یاد تو درختم را در رقص در آورده

                                   یاد تو دهانم را پر شهد و شکر کرده

دانی که درخت من در رقص چرا آید ؟

                                  ای شاخ و درختم را پر برگ و ثمر کرده

از برگ نمی تازد وز میوه نمی یازد

                                  ای صبر درختم را تو زیر و زبر کرده

 

اکنون کارم سفر است

 

مسافری تنهایم

 

که در زیر کوله باری سنگین پشتم خم شده

 

و استخوان هایم به درد آمده است

 

و می روم و راه طولانی

 

لحظه ها در پیش رویم تا افق کشیده شده است

 

و از هر منزلی تا منزل دور دست دیگر ، لحظه ای است .

 

و این چنین من باید صد هزار ،

 

میلیون ها لحظه را طی کنم .

 

تا برسم به یک روز

 

به لحظه دیدار

 

 

 

 

من باید فرود آیم نباید بنشینم

 

سال هاست از آن لحظه که پر بر اندامم روئید

 

و از آشیان ، از بام خانه پرواز کردم

 

همچنان می پرم ، هرگز ننشسته ام

 

و دیگر سری نیز به سوی زمین

 

و به سواد پلید شهر ها

 

و بام های کوتاه خانه ها بر نگرداندم

 

چشم به زمین ندوختم

 

پروازی رو به آسمان

 

در راه افلاک

 

و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمین

 

و هر لحظه نزدیک تر به خدا !

 

 

جانا نخست ما را مرد مدام گردان

                                                   وانگه مدام درده ،ما را مدام گردان

از ما و خدمت ما چیزی نیاید ای جان

                                                  هم تو بنا نهادی ، هم تو تمام گردان

این راه بی نهایت گر دور و گر درازست

                                                   از فضل بی نهایت بر ما دو گام گردان

انعام عام خود را کردی نصیب خاصان

                                                  انعام خاص خود را امروز عام گردان

 

منبع : دفتر های سبز دکتر علی شریعتی

 

وبلاگ به مناسبت حلول ماه مبارک رجب و فرا رسیدن میلاد با سعادت امام تقی (ع) و امام علی (ع) در روز میلاد این دو بزرگوارو همچنین مبعث حضرت رسول (ص) با سه  پست ویژه به روز خواهد شد .

+ نوشته شده توسط .... در یکشنبه 31 تیر1386 و ساعت 21:36 |

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن

                                                آنکه آموخت مرا همچو شرر خندیدن

گر چه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم

                                                عشق آموخت به من شکل دگر خندیدن

 

 

در باغ "بی برگی " زادم

 

در ثروت فقر غنی گشتم

 

از چشمه ایمان سیراب شدم

 

و در هوای دوست داشتن دم زدم

 

در آرزوی آزادی سر بر داشتم

 

در بالای غرور قامت کشیدم

 

 از دانش طعامم دادند

 

از شعر شرابم نوشاندند

 

از مهر نوازشم کردند

 

" حقیقت" دینم شد و راه رفتنم

 

 "خیر" حیاتم شد و کار ماندم

 

و" زیبایی" عشقم شد و بهانه زیستنم .

 

 

 

ای روی تو رویم را چون روی قمر کرده

                                   اجزای مرا چشمت اصحاب نظر کرده

یاد تو درختم را در رقص در آورده

                                   یاد تو دهانم را پر شهد و شکر کرده

دانی که درخت من در رقص چرا آید ؟

                                  ای شاخ و درختم را پر برگ و ثمر کرده

از برگ نمی تازد وز میوه نمی یازد

                                  ای صبر درختم را تو زیر و زبر کرده

 

اکنون کارم سفر است

 

مسافری تنهایم

 

که در زیر کوله باری سنگین پشتم خم شده

 

و استخوان هایم به درد آمده است

 

و می روم و راه طولانی

 

لحظه ها در پیش رویم تا افق کشیده شده است

 

و از هر منزلی تا منزل دور دست دیگر ، لحظه ای است .

 

و این چنین من باید صد هزار ،

 

میلیون ها لحظه را طی کنم .

 

تا برسم به یک روز

 

به لحظه دیدار

 

 

 [IMG]http://i15.tinypic.com/6at8jg0.jpg[/IMG]

 

من باید فرود آیم نباید بنشینم

 

سال هاست از آن لحظه که پر بر اندامم روئید

 

و از آشیان ، از بام خانه پرواز کردم

 

همچنان می پرم ، هرگز ننشسته ام

 

و دیگر سری نیز به سوی زمین

 

و به سواد پلید شهر ها

 

و بام های کوتاه خانه ها بر نگرداندم

 

چشم به زمین ندوختم

 

پروازی رو به آسمان

 

در راه افلاک

 

و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمین

 

و هر لحظه نزدیک تر به خدا !

 

 

جانا نخست ما را مرد مدام گردان

                                                   وانگه مدام درده ،ما را مدام گردان

از ما و خدمت ما چیزی نیاید ای جان

                                                  هم تو بنا نهادی ، هم تو تمام گردان

این راه بی نهایت گر دور و گر درازست

                                                   از فضل بی نهایت بر ما دو گام گردان

انعام عام خود را کردی نصیب خاصان

                                                  انعام خاص خود را امروز عام گردان

 

منبع : دفتر های سبز دکتر علی شریعتی

 

+ نوشته شده توسط .... در یکشنبه 31 تیر1386 و ساعت 21:36 |

بسم الله الرحمن الرحیم

 

هست کلید در گنج حکیم

 

 

 

 

خداوندا

 

 در لیلة الرغائب

 

 شب رغبت ها و آرزو ها

 

بهترین آرزوها را نصیبمان کن

 

 

 

سحر با باد می گفتم حدیث آرزو مندی

 

                               خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوند ی

 

    دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است

 

                             بدین راه و روش میرو که با دلدار پیوندی

 

قلم را آن زبان نبود که سر عشق گوید باز

 

                       ورای حد تقریر است شرح آرزومندی  

 

 

 

 

 

من که دارم در گدایی گنج سلطانی بدست

 

کی طمع در گردش گردون دون پرور کنم

 

عاشقان را گر در آتش می پسندد لطف دوست

 

تنگ چشمم گر نظر در چشمه کوثر کنم

 

 

 

 

 

از جام شراب عشق مستیم هنوز

                                           چون ذره ز آفتاب هستیم هنوز

چون ذره نابوده مفقود شده

                                        در عشق تو خورشید پرستیم هنوز

 

 

 

خوشا روزی که خورشید جلال تو به ما نظری کند

 

خوشا وقتی که مشتاقی از مشاهده جمال تو ما را خبری دهد

 

جان خود طعمه می سازیم

 

بازی را که در فضای طلب تو پرواز می کند

 

 

ای جوان پس منال که بس نماند

 

تا آنچه خبر است عیان شود

 

خورشید وصال از مشرق یافت تابان شود

 

و دولت ازلی عیان شود

 

دیده و دل و جان هر سه به او نگران شود

 

 

چه باشد گر خوری یک سال تیمار

                                          چو بینی دوست را یک روز دیدار

 

 

همه آرزوها نقد شود

 

زیادت بیکران شود

 

قصه آب و گل نهان شود

  

 

 

 

 

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست                     بگشای لب که قند فراوانم آرزوست

ای آفتاب حوض برون  آ  د می ز ابر کان               چهره مشعشع تابانم آرزوست

گفتی به ناز بیش مرنجان مرا برو                        آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست

آن دفع گفتنت که برو شهد خانه نیست                   آن ناز و باز تندی دربانم آرزوست

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت                    شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

زین خلق پر شکایت گریان شدم ملول                    آن های و هوی و نعره مستانم آرزوست

بالله که  شهر بی تو مرا حبس می شود                 آوارگی کوه و بیابانم آرزوست

یک دست جام باده و یک دست زلف یار                رقصی چنین میانه میدانم آرزوست 

دی شیخ با  چراغ همی گشت گرد شهر                 کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می نشود گشته ایم ما                         گفت آنکه یافت می نشود آنم آرزوست

 

 

 

 

الهی

 

چند نهان باشی ؟

 

و چند پیدا ؟

 

که دلم حیران گشت و جان شیدا

 

تا کی از استار و تجلی ؟

 

کی بود آن تجلی جاودانی ؟

 

الهی

 

چند خوانی ؟ بگداختم در آرزوی آن روزی که در آن روز تو  مانی

 

تا کی افکنی و بر گیری ؟

 

 

این چه وعد است بدین درازی و بدین دیری ؟

 

سبحان الله ما را بدین درگاه همه نیاز

 

روزی چه بود  که قطره ای از شادی بر دل ما ریزی

 

 تا کی ما را بی آب و آتش بر هم آمیزی

 

ای بخت

 

 

 

 

 

خنک آن کس که چو ما شد همه تسلیم و رضا شد

 

گرو عشق و جنون شد گوهر بحر صفا شد

 

مه و خورشید نظر شد که از او خاک چو زر شد

 

به کرم بحر گوهر شد به روش باد صبا شد

 

چو شه عشق کشیدش ز همه خلق بریدش

 

نظر عشق گزیدش همه حاجات روا شد

 

به سفر چون مه گردون به شب چارده پر شد

 

به نظر های الهی به یکی لحظه کجا شد

 

خنک آنگه که کند حق گنهت طاعت مطلق

 

خنک آن دم که جنایات عنایات خدا شد

 

چو زمین بود فلک شد همگی حسن و نمک شد

 

بشری بود و ملک شد مگسی بود و هما شد

 

 

 

 

خدایا

 

در زیر بار سنگین گناه دلخوشی ام به دستها ی مهربان توست

 

به پاکی و تنزه زیبایی و جمالت و به روشنائی مقدس ذاتت

 

از تو می خواهم

 

و با تمام وجود رگه های عاطفی لطفت را بهانه می کنم

 

و شاخه های پر بار مهرت را می تکانم

 

که قله ای را که با قلم گمان در صفحه ذهن از بخشش

 

 و کرامت تو تصویر کرده ام عینیت و تحقق ببخشی

 

و پرنده زیبای انعام تو را که با دست های رویا به بغل گرفته ام

 

وجود خارجی ببخشی

 

و این همه راه را که در جاده آرزو ها به تو نزدیک گشته ام

 

 بازم مگردانی

 

و بال های آرزو ی مرا در آسمان آبی رحمتت مسوزانی

 

و از چشم خیال که تا به حال به تو می نگریسته ام

 

 نقلی به بصیرت دل بزنی

 

و من اینک درخت وجود خویش را

 

در مسیر نسیم روح افزای تو قرار داده ام

 

و دهان تشنه گلبرگ های وجودم را رو به باران تو گشوده ام

 

خدایا

 

تو که درخت فضل را رویانده ای ، به میوه بنشان

 

تو که دانه لطف کاشته ای ، آبیاری کن

 

خدایا

 

برای آمدن به نزد تو هم تو را شفیع قرار می دهم

 

خدایا

 

تو میانجیگری مرا در نزد خویش کن

 

خدایا

 

از آفتاب تو به به سایه تو پناه آورده ام

 

خدایا

 

من بال طمع متواضعانه ، بر پای احسان تو پهن کرده ام

 

خدایا

 

این دل خسته پای رغبت به سوی تو می دواند

 

و این دست شکسته جبر تو می طلبد

 

و این قامت به کمان نشسته توان از تو می جوید

 

خدایا

 

کبوتر دل به یاد گردش به دور بارگاه تو می تپد

 

خدایا

 

با من آن کن که تو شایسته آنی از آمرزش و بخشش و رحمت

 

ونه آنکه من سزاوار آنم از عذاب و مجازات

 

به حق رحمتت

 

ای جوی لطف از چشمه جود تو

 

 ( قسمتی از مناجات راغبین )

 

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط .... در چهارشنبه 27 تیر1386 و ساعت 17:21 |

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

 

 

ای عاشقان ای عاشقان دل را چراغانی کنید

 

ای می فروشان شهر را انگور مهمانی کنید

 

معشوق من بگشوده در روی گدای خانه اش

 

تا سر کشم من جرعه ای از ساغر و پیمانه اش

 

بزم است و رقص است و طرب مطرب نوائی ساز کن

 

در مقدم او بهترین تصنیف را آغاز کن

 

مجنون بوی لیلی ام در کوی او جایم کنید

 

همچون غلام خانه اش زنجیر در پایم کنید

 

 

 

 

 

 

 

الهی

 

شاد بدانم که اول من نبودم و تو بودی

 

آتش یافت  با نور شناخت تو آمیختی

 

از باغ وصال نسیم قرب تو انگیختی

 

باران فردانیت بر گرد بشریت ریختی

 

با آتش دوستی آب و گل بسوختی

 

تا دیده عارف به دیدار خود آموختی

 

 

 

 

در آن مجلس که شور بی شعور است

 

                             چراغ معرفت ها سوت و کور است

 

تو ای دل بنده آزاد او باش 

                           

                             به هر حالی که هستی یاد او باش

 

ز آوای خروسان سحر خیز

 

                            سحر سر می زند از خواب بر خیز

 

به آب دیده دل را شست و شو کن

 

                                پس آنگه جانب معشوق رو کن

 

به هر شهر و دیاری پا نهادم

 

                                 به ذکر نام ساقی لب گشادم

 

که ذکر نام ساقی عین مستی است

 

                                می وحدت می ساقی پرستی است

 

مرا رسوای عالم کرد ساقی

 

                                  سرا پا شور و حالم کرد ساقی

 

بشارت باد بر رندان سر مست

 

                                چنان مستم که ساقی گیردم دست

 

شبی از قید نام و نان گذشتم

 

                                وصیت نامه ای با خون نوشتم

 

نوشتم فقر ارث مادرم بود

 

                                 که همچون سایه او بر سرم بود

 

موحد را لباس فقر زیبد

 

                                   نه آن دلقی که مرد م را فریبد

 

لباس فقر کشکول و ردا نیست

 

                                      تجمل کار مردان خدا نیست

 

به جام عارفان رند و آگاه

 

                              نباشد باده جز فقر الی الله

 

بلوغ خشنویسی حق نویسی است

 

                              مقید خوانی و مطلق نویسی است

 

خوشا آنان که از او می نویسند

 

                             ز خط و خال و ابرو می نویسند

 

الفبا ریزه خوار مکتب اوست

 

                              تمام نقطه ها خال لب اوست

 

قلم تا وحی را بال و پر آمد

 

                             نماز کاتبان سنگین تر آمد

 

خوش آن کاتب که در هفتاد منزل

 

                              مرکب ساخت از خاکستر دل

 

مرکب گرچه در صورت سیاهی است

 

                            قلم کوبنده جهل و تباهی است

 

مساجد خانه نور و سرورند

 

                              تجلی گاه آیات حضورند

 

ز جا برخیز هنگام حضور است

 

                            اگر موسی شوی هر گوشه طور است

 

مسلمان بی نمازی ناسپاسی است

 

                            نماز اول قدم در خود شناسی است

 

دگر گه گاه قرآن مبین را

 

                              مروری کن صفات مومنین را

 

نماز آرام جان مومنین است

 

                              ستون آسمان پیمای دین است

 

خوشا آنان که دائم در نمازند

 

                               تمام عمر قائم بر نمازند

 

ز کل من علیه هافان چه دانی

 

                              به خشکی از غم طوفان چه دانی

 

به اشکی چشم خواب آلوده تر کن

 

                              و یبغی وجه ربک را نظر کن

 

بیا ای  قطره یک دم اهل دل شو

 

                               ز خود بگذر به دریا متصل شو

 

به دریایی که بی پا و سر آمد

 

                               ز فهم و وهم ما دریا تر آمد

 

مجوی امواج از دریا برون را

 

                                 ببین انا الیه راجعون را

 

به دریا می روی خواهی نخواهی

 

                                  بزن دل را به دریای الهی

 

که این دریا پر ازموج نهفته است

 

                            به هر موجش هزاران گنج خفته است

 

اگر چشم دلت بینای راز است

 

                              رسیدن تا خدا یک جو نیاز است

 

نیاز عشق عین بی نیازی است

 

                          که سر بر سجده بردن سر فرازی است

 

از آن اذن مناجات است با حق

 

                          مجال عرض حاجات است با حق

 

مواذن باز کن باب اذان را

 

                              بر افشان باده ناب اذان را

 

خروش زندگی بهر نیاز است

 

                             پل مستحکمش نور نماز است

 

نماز بی زکات آلوده باشد

 

                      چنان فانوس دود اندوده باشد

 

چنین فانوس آیا نور دارد

 

                            که انسان در فروغش ره سپارد

 

تو که زنگار بر آئینه داری

 

                             کجا عشق خدا در سینه داری

 

اگر عشق خدا در سینه توست

 

                               چرا زنگار بر آئینه توست

 

اگر نسی یزکیهم شنیدی

 

                              چرا از تزکیه پا پس کشیدی

 

زکات عمر تسبیح و نماز است

 

                                 زکات عشق لبخند نیاز است

 

الا مس ها که در گرد و غبارید

 

                            به اکسیر ولایت دل سپارید

 

طلا آنگه طلای ناب گردد

 

                               که در هرم ولایت آب گردد

 

نماز بی ولایت بی نمازی است

 

                                تعبد نیست نوعی حقه بازی است

 

ولایت چیست در خون غوطه خوردن

 

                                     کلید سینه بر مولا سپردن

 

حسین بی علی در خون شنا کرد

 

                              مرا با این حقیقت آشنا کرد

 

منیت را اگر از خود برانی

 

                               ببینی آنکه گوید لم ترانی

 

به دنبالش چهل منزل دویدم

 

                               ز خود بی خود به پای دل دویدم

 

که سالک گر چهل منزل نبیند

 

                               حقیقت را به چشم دل نبیند

 

زبانت را به ذکر ش منحصر کن

 

                               به جای خویش او را منتشر کن

 

که هر نفسی که حق را بنده گردد

 

                               صفات الله در او زنده گردد

 

بیا ای نفس و حق را بندگی کن

 

                               ز نورش تا قیامت زندگی کن

 

ریاضت خانه اش نهی و تبری است

 

                               ضیافت خانه اش امر و تولی است

 

اگر مرد رهی پیش آی این را ه

 

                               جسارت کن بگو انی علی الله

 

من و امر و تو و گوش و شنیدن

 

                                 تماشا خانه اسرار دیدن

 

من و تیغ و تو و گردن نهادن

 

                           در این حیرت خم از ابرو گشادن

 

من و آتش وتو خود را شکستن

 

                              فضای سینه را آئینه بستن

 

بگیری گر گریبان جهان را

 

                              توانی یافت اسرار نهان را

 

 

 ( شعر از مرحوم محمد رضا آغاسی )

 

+ نوشته شده توسط .... در جمعه 8 تیر1386 و ساعت 21:36 |
تحلیل آمار سایت و وبلاگ


Powered By
BLOGFA.COM


" autostart="true" hidden="false" loop="false" width="280" height="44">

به نام خداوند عزيز با سلام خدمت شما بازديد كنندگان محترم از اينكه از اين وبلاگ بازديد كرده و من را از نظرات خود باخبر مي كنيد ممنونم انشاء الله هر جا كه هستيد در پناه حق موفق و پيروز باشيد